Hoe gerechtigheid er van dichtbij uitziet: de genomineerden voor de Kavien Justice Award
De Kavien Justice Award erkent bachelorscripties van LUC die wetenschappelijke verdieping verbinden met gerechtigheid, mensenrechten, vrede en verantwoording. De genomineerden van dit jaar laten zien hoe dat eruitziet wanneer onderzoek dicht bij mensen, plaatsen en besluiten blijft besluiten die gevolgen hebben
Uit deze groep wordt deze vrijdag (3 juli) één genomineerde geselecteerd als tweede winnaar van de Kavien Justice Award; Milena de Roode Torres Georgiadis was in 2025 de eerste winnaar en ontvangt een trofee en een prijs van € 2.000.
De prijs, ingesteld ter nagedachtenis aan Kavien Suleiman (Begikhani), is op zoek naar werk dat academisch stevig staat en ook verder reikt dan de academie. Elke genomineerde scriptie doet een duidelijke uitspraak over hoe verantwoordelijkheid wordt georganiseerd, waar rechten tekortschieten en wat verantwoording mogelijk zou moeten vragen.
Kavien begon in 2016 aan LUC en overleed op 27 november 2021 op de jonge leeftijd van 27 jaar. Kavien werd geboren in Koerdistan (Irak) en groeide op in Nederland. Naast zijn studie was hij een actieve ambassadeur voor vrede en internationale gerechtigheid, in het bijzonder voor de zaak van het Koerdische volk.
Will Chan (World Politics): erbij horen voorbij de juridische belofte
Een nationaal zelfbeeld kan overtuigend zijn, tot je het toetst aan het dagelijks leven. Will Chan baseert zich op zes interviews met queer universiteitsstudenten uit China (vasteland), Hongkong en Macau in Nederland om te onderzoeken hoe erbij horen wordt opgebouwd, ontzegd en uitonderhandeld. De conclusie zet vraagtekens bij het idee dat vrijheid automatisch volgt uit progressieve wetgeving: deelnemers beschreven racisme en uitsluiting die vriendschappen, toegang tot queer gemeenschap en het vermogen om zich thuis te voelen beïnvloedden, waarbij ras telkens weer bemiddelde wie welkom is en wie aan de kant wordt geschoven.
Uriel Banchik Almasia (Culture, History and Society): wanneer bewijs opgebouwd moet worden
In Argentinië na de dictatuur begint verantwoording vaak met opgraving. Uriel Banchik Almasia bestudeert forensische antropologie als culturele vertaling en laat zien hoe professionals menselijke resten omzetten in gereconstrueerde identiteiten en narratieven van geweld met bewijskracht, terwijl materiële sporen uit clandestiene detentiecentra de verklaringen van overlevenden over marteling kunnen ondersteunen. In plaats van bewijs als neutraal te behandelen, concludeert de scriptie dat wat overblijft en als ‘bewijs’ wordt begrepen, ontstaat via een netwerk van actoreen (waaronder rechtbanken, families en mensenrechtenorganisaties) die elk verschillende betekenissen verbinden aan dezelfde objecten.
Madelyn Smith (World Politics): protest gefilmd in beweging
Video’s van vrouwen die dansen in Iran circuleren al jaren, en deze scriptie benadert ze als politieke teksten. Madelyn Smith analyseert #danceisnotacrime- en #danceforIran-video’s tot en met 2025 aan de hand van feministische theorie, iconografische analyse en een interview met een activiste uit de diaspora. Haar conclusie is dat protest wordt gedragen door keuzes die op het scherm zichtbaar zijn (waaronder locatie, kleding en het dansen zelf als een illegale daad voor vrouwen in het openbaar) en dat het delen van deze video’s een verzet is tegen de censuur is. Ze wijst ook op een risico in de manier waarop de beweging wordt ontvangen: externe aandacht kan doorschieten naar slachtofferramingen die focussen op straf en tragedie in plaats van op doelbewuste weerstand.
Daphné Gelot (World Politics): Neutrality under pressure in Paris
Voedseldistributie kan apolitiek lijken, tot je ziet hoe zij wordt georganiseerd. Daphné Gelot bestudeert de Ramponeau-locatie van het Leger des Heils (Armée du Salut) in Parijs via participerende observatie, interviews en documentanalyse, en stelt vast dat neutraliteit geen stabiele organisatorische positie is. De scriptie concludeert dat neutraliteit functioneert als beschermingsstrategie en als publieke façade, maar dat daar op de werkvloer kosten aan verbonden zijn: onenigheid onder personeel blijft onbehandeld, discriminerende incidenten worden gedempt, en gedeelde bestaansonzekerheid blijft grotendeels onzichtbaar, zelfs wanneer vrijwilligers en begunstigden vergelijkbare onzekerheid doormaken.
Juliette Pariente (International Justice): milieurechten op een stadskaart
Ruimtelijke besluiten in Hongkong bepalen wie in de buurt van schaduw, bomen en schonere lucht woont. Juliette Pariente verbindt toegang tot stedelijke groene ruimte met het recht op een schoon, gezond en duurzaam milieu, en combineert juridische analyse met empirische patronen in de verdeling. De conclusie wordt niet neergezet als een eenmalige beleidskloof: ongelijke toegang tot groen ondermijnt de materiële en procedurele elementen van dit recht, en het patroon houdt stand omdat groene ruimte wordt behandeld als marktgoed in plaats van als aanspraak, waarbij participatie en toegang tot het recht scheef groeien ten gunste van commerciële en professionele actoren.
Deze scripties laten zien waarom de Kavien Justice Award nu al onderdeel wordt van de identiteit van LUC. Ze vragen lezers niet om gerechtigheid als een aspiratie te aanvaarden; ze laten zien waar gerechtigheid wordt gemaakt, waar zij stukloopt, en wat ervoor nodig is om rechten en verantwoording als praktische verplichtingen te behandelen.